بیمار آقای منوچهر و ۴۵ ساله بود؛ فردی که از کودکی به دلیل یک مشکل مادرزادی در ساختار پا همیشه با چالش های حرکتی زندگی کرده بود. شکل غیرطبیعی استخوان ها باعث شده بود فشار در نقاط خاصی از کف پا وارد شود؛ فشاری که سالها همراه او بود و همیشه احتمال ایجاد زخم را بالا میبرد.
با گذشت زمان و مخصوصا چون مبتلا به دیابت هم بود، کوچک ترین فشار میتوانست تبدیل به زخمی بزرگ و عمیق شود. دقیقا همین اتفاق افتاد. بیمار زمانی مراجعه کرد که ناحیه آسیب دیده دچار التهاب، درد و ترشح شده بود و خودش نگران بود که مبادا زخم پای دیابتی پیشرفت کند.
در بررسی اولیه، مشخص شد که علت اصلی زخم فشار مداوم روی یک نقطه از پا به دلیل شکل مادرزادی استخوان هاست. بنابراین اولین هدف درمان، کنترل رطوبت و جلوگیری از پیشرفت بافت آسیب دیده بود. برای این کار از پانسمان آلژیپد استفاده شد که خاصیت جذب خوبی دارد و محیطی مناسب برای ترمیم ایجاد میکند. در کنار آن، یک پد جاذب هم قرار داده شد تا ترشحات زیاد باعث التهاب دوباره نشود.
از آنجایی که زخم های فشاری در بیماران دیابتی به سختی بهبود پیدا میکنند، تصمیم گرفتیم درمان را تقویت کنیم. به همین دلیل، اوزون تراپی زخم به صورت منظم انجام شد تا اکسیژن رسانی به بافت افزایش یابد، باکتری ها سریعتر از بین بروند و روند ترمیم تحریک شود. جلسات ازون در آرامش و با دقت کامل انجام شد و بیمار بعد از هر جلسه حس سبکی و کاهش درد داشت.
بعد از ۲۱ جلسه درمانی پشت سر هم تغییرات کاملاً محسوس شد. زخم کوچک شد، بافت جدید تشکیل شد و التهابات اولیه تقریباً از بین رفت. شکل پا هنوز تحت فشار بود، اما با اصلاح کفش و مراقبت های روزانه، روند ترمیم کامل شد.
این پرونده یکی از نمونه هایی بود که ثابت کرد حتی اگر پا از ابتدا «متفاوت» باشد، با درمان اصولی میتواند به مسیر عادی برگردد.