بیمار آقای ۶۳ ساله بود؛ مردی آرام، خانواده دوست و مبتلا به دیابت که سال هاست با مراقبت روزانه سعی کرده بیماری اش را کنترل کند. اما مثل بسیاری از بیماران دیابتی، حساسیت پاهایش کمتر شده بود و همین موضوع باعث شد اتفاقی ساده تبدیل به یک زخم جدی شود.
روزی که برای اولین بار وارد کلینیک زخم البرز شد، خودش هم هنوز باور نداشت که این اتفاق چقدر ممکن بود خطرناک شود. او تعریف کرد که هنگام قدم زدن در حیاط، یک میخ کوچک روی زمین افتاده بود و بدون اینکه متوجه شود، میخ عمیقا در انگشت پا فرو رفته بود.
چون حس پاهایش کم بود، درد زیادی احساس نکرد و همین بی توجهی باعث شد که زخم عمیق تر شود، عفونت شروع شود و انگشت دچار تورم و التهاب شدید شود.
وقتی برای معاینه آمد، زخم کاملا مشخص بود:
قرمزی، گرمی، ترشح و درد فشاری از علائم اولیه بود.
اولین اقدامی که انجام شد پاکسازی دقیق، جلوگیری از گسترش عفونت و کنترل رطوبت بود. برای این کار، درمان با پانسمان آلژی پد آغاز شد تا رطوبت اضافی را جذب کند و محیطی مناسب برای ترمیم بافت فراهم شود.
در کنار آن از پانسمان فوم استفاده شد تا از بافت آسیب دیده محافظت کند و فشار مضاعف روی زخم ایجاد نشود.
برای تسریع روند ترمیم، جلسات فتوتراپی به برنامه اضافه شد. نور درمانی باعث افزایش خون رسانی، تحریک سلول های ترمیم کننده و ضد التهاب شدن بافت اطراف زخم شد. بیمار بعد از هر جلسه احساس سبکی می کرد و میگفت: «انگار انگشتم نفس می کشه.»
در طول مسیر درمان، مشاوره پزشکی فرد برای کنترل دیابت و جلوگیری از عفونت و درمان زخم دیابتی اهمیت ویژه ای داشت. با همکاری خود بیمار و رعایت دقیق نکات مراقبتی، روند ترمیم روز به روز بهتر شد.
بعد از ۱۴ جلسه درمانی متوالی، زخم به شکل چشمگیری کوچک شد، ترشحات متوقف شد و بافت جدید و سالم جایگزین بافت آسیب دیده شد.
این پرونده یکی از مثال های روشن این حقیقت است که در بیماران دیابتی حتی یک میخ کوچک میتواند خطرساز شود، اما با درمان درست همه چیز قابل کنترل است.