آقای بهرامی ۳۴ ساله با سابقهی دیابت وارد کلینیک شد؛ جوان، اما خسته و نگران.
داستان زخم او با یک تصادف موتور شروع شده بود. همان لحظه که زمین خورده بود، فقط درد شدیدی حس کرده و فکر کرده یک خراش سطحی است. اما چند روز بعد متوجه شد زخم نه تنها بهتر نمیشود، بلکه قرمزی، التهاب و ترشحات آن در حال بیشتر شدن است.
او میگفت: «دیابت همیشه برام دردسر می سازه… فکر نمی کردم این ضربه ساده این قدر جدی بشه.»
وقتی به کلینیک زخم البرز مراجعه کرد، زخم در مرحله ای بود که نیاز به مداخله حرفه ای توسط متخصصین زخم داشت.
ترشح زیاد و التهاب نشان میداد که کنترل رطوبت و عفونت باید در اولویت باشد. برای همین درمان با پانسمان آلژی پد و سپس پانسمان جاذب شروع شد تا رطوبت اضافی گرفته شود و محیطی مناسب برای ترمیم بافت ایجاد گردد.
در کنار پانسمان ها، از دستگاه اوزونتراپی زخم استفاده شد؛ روشی که برای بیماران دیابتی بسیار موثر است. اوزون باعث کاهش بار میکروبی، کنترل عفونت زخم و افزایش سرعت ترمیم بافت میشود.
بیمار از همان جلسات ابتدایی، مخصوصاً پس از جلسه سوم، احساس کرد که «سوزش و بوی بد زخم تقریباً از بین رفته».
طی ۱۷ جلسه درمانی، زخم از حالت عمیق و پر ترشح، به سطحی خشک، سالم و درحال ترمیم تبدیل شد.
بافت جدید به خوبی شکل گرفت و در نهایت زخم بدون نیاز به بستری یا جراحی، کاملا بسته شد.
در آخرین جلسه، او با لبخند گفت:
«فکر میکردم این زخم بدترین تجربه زندگیم میشه… ولی انگار اینجا شده نقطه شروع دوباره مراقبت از خودم.»